ΝΕΑ ΠΡΟΚΥΡΗΞΗ

Η οικονομία αποτελεί βασικό πυλώνα των σύγχρονων εξουσιαστικών καθεστώτων, η πυρινική αρχή των οποίων δεν έπαψε να βασίζεται στην αξία της εκμετάλευσης. Μπορεί ο σύγχρονος καπιταλιστικός κόσμος να μην αποτελείται απο απέραντα φέουδα που κυβερνούν τοπικοί άρχοντες, ή χωριά βιομηχνικές ζώνες όπου ο πληθυσμός είναι και η μηχανή παραγωγής, μπορεί η κατάσταση να περιπλέχθηκε με τον έξυπνο συνδυασμό τόσων και τόσων συστημάτων, με την εμφάνιση του θεάματος να εμποτίζει την ανθρώπινη ζωή και να παρουσιάζει την αναπαράσταση της πραγματικότητας ως πραγματικότητα, μπορεί ο τριτογενής τομέας παραγωγής να αναπτύχθηκε ραγδαία μετατρέπωντας τους «προλετάριους» σε σκύλους που κηνυγάνε λουκάνικα, φέρνοντας στο προσκήνιο την κουλτούρα της καριέρας αλλά η οικονομία ποτέ δεν έπαψε να είναι ένα από τα κυρίαρχα συστατικά της κοινωνίας .

Ολόκληρες κοινωνίες ανεπτυγμένων κρατών παρασιτούν σε βάρος των τριτοκοσμικών χωρών Αφρικής Ασίας ενώ στα μετόπισθεν τους σχηματίζονται μειωνότητες εξαθλιωμένων και αποκλεισμένων κοινωνικών ομάδων που στοιβάζονται σε γκέτο ή παραγκουπόλεις. Παράλληλα η οικονομία επιβάλλει το συστηματικό βιασμό του περιβάλλοντος οδηγώντας μαθηματικά στην απόλυτη καταστροφή χαρακτηρίζοντας τον άνθρωπο ως το πιο παρανοϊκό είδος που γνώρισε η γη.

Δεν είμαστε όμως εδώ ούτε για να θρηνήσουμε με μίζερες πολιτικές φιλοσοφίες αμφιθεάτρων ούτε για να αναλωθούμε σε διαννοουμενίστικες συζητήσεις. Δε διαπιστώσαμε χθές την ποιότητα αυτού του κόσμου. Έχουμε πάρει τις αποφάσεις μας και είμαστε εδώ για να πράξουμε. Να σφίξουμε τα δόντια μας, να καλύψουμε τα πρόσωπά μας και να ξαμολυθούμε έξω για ένα όργιο ξέφρενης κατασροφής και λεηλασίας. Πιστοί στις υποσχέσεις μας αποφασίσαμε να χαρίσουμε με αφηνιασμένη γενναιοδωρία ένα υπέροχο δώρο πολέμου στη Διεθνή Ασφαλιστική Ένωση στο Νέο Κόσμο στην οδό Κουτσονίκα για να επισφραγίσουμε τη συνεργασία της χώρας μας στη διεθνής αποσταθεροποίηση τώρα που η οικονομία παγκοσμίως περνά κλιμακτήριο, και ως ελάχιστο δείγμα αλληλεγγύης στους συντρόφους από το εξωτερικό που έπραξαν αλληλέγγυα στους εξεγερμένους του Δεκέμβρη. Στη Μόσχα, στο Μανχάταν, στις Ισπανικές και Γαλλικές πόλεις, στο Μεξικό, στη Αυστραλία και αλλού οι σύντροφοι ξεπέρασαν τα στεγανά της δράσης εντός συνόρων και ανέπτυξαν μια διεθνή επιθετική αλληλεγγύη. Επίσης χτυπήσαμε και την τράπεζα Κύπρου για την κακοτυχία που είχε να είναι τράπεζα και να βρίσκεται δίπλα στο κεντρικό μας στόχο.

Η επανεμφάνισή μας είναι ενδεικτική των προθέσεων μας. Δεν πρόκειται να λυπηθούμε τίποτα και κανέναν. Απο τα διοικητικά στελέχη μέχρι τα θεσμικά εκτελεστικά όργανα, από τους ρουφιάνους μέχρι τους απαθείς αδίαφορους πολίτες, η επιθετική μας διαστασή θα παίρνει σάρκα και οστά.

Θα είμαστε ανελέητοι σε κάθε εμπόδιο που θα ορθώνεται μπροστά μας. Για μας η επανάσταση δεν είναι ένα αφιέρωμα ημερολογιακού χαρακτήρα κάποιας περασμένης εξέγερσης. Είναι αφιέρωμα στο τώρα και στο πάντα.

Αφιερώνουμε το χτύπημά μας στον αναρχικό Ηλία Νικολάου ,προφυλακισμένο με τις κατηγορίες εμπρησμού εγκαταστάσεων της Δημοτικής αστυνομίας. Η αποφαστικότητά μας ας σε συντροφεύει τις ώρες που τόσο φιλόξενα και απλόχερα σου προσφέρουν η διεύθυνση της ανθρωποαποθήκης με το δουλικό προσωπικό της. Το έχουμε ξαναπεί πώς δεν ξεχνάμε τους αιχμάλωτους του επαναστατικού πολέμου.

Επιπλέον ας είναι η καταστροφή που προκαλέσαμε φόρος τιμής στο Χάρη Τεμπερεκίδη περήφανο και αλύγιστο ως το τέλος της ζωής του, μιας ζωής που πήρε το δρόμο της αξιοπρέπειας έστω και μακριά από τις νοσηρές political correct ιδιοτροπίες ενος «χώρου»

Υ.Γ.1 Τίποτα δεν τελείωσε. Όσο κάποιοι ασφυκτιούν στα δεσμά τους, δαγκώνουν τις αλυσίδες τους, ματώνουν τα χέρια τους από το ξύσιμο στους τοίχους και δεν επαναπαύονται αλλά περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να αιφνιδιάσουν, ο πόλεμος θα συνεχίζεται. Τρανό παράδειγμα η περίπτωση του Βασίλη Παλαικώστα που το πάθος του και η δίψα του για ελευθερία δε μπορεί να μας αφήνει ασυγκίνητους.

Υ.Γ.2 Την νύχτα του χτυπήματος μας στις 6 Μάρτη έκλεισαν τρεις μήνες από την απώλεια του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Δεν είμαστε χριστιανοί να τελούμε μνημόσυνα με ανθοδέσμες και δάκρυα. Τιμάμε τον ενθουσιώδη τσαμπουκά του Αλέξη με τη συνέχιση του πολέμου, του ίδιου πολέμου που του στοίχησε τη ζωή και δεν πρόλαβε καλά καλά να γνωρίσει.

Υ.Γ.3 Όσοι μιλούν ακόμα για αποσπασματικές ενέργειες ή εθελοτυφλούν ή είναι ηλίθιοι. Μετά τον Δεκέμβρη έχει ανοίξει ένας νέος κύκλος επιθετικών ενεργειών που προκαλεί τρόμο στους μπάτσους, άλλοι από τους οποίους αυτοκτονούν, άλλοι αυτοτραυματίζονται απο το θρόισμα των φύλλων και άλλοι παρρακαλούν για μετάθεση σε πόστα γραφείου ενώ οι διαννούμενοι παρατηρούν πανικόβλητοι την χωρίς προηγούμενο βία και διάφοροι δημοσιογράφοι χρεώνουν τα τεκταινόμενα στη διαφθορά και τη χρεωκοπία του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος. Σε ολους αυτούς στέλνουμε το εξής μήνυμα:

Ακόμα δεν έχετε δει τίποτα.

Bravo sta Paidia!!!

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ

Στην ελληνική κοινωνία των δεκαετιών 1980-90 οι θεσμοί που οργάνωναν και ακόμα οργανώνουν τη δημόσια σφαίρα έπασχαν από αξιοπιστία. Τα πολιτικά κόμματα εξουσίας ταλανίζονταν από σκάνδαλα, οι δικαστικοί φορείς από διαφθορά, το εκπαιδευτικό σύστημα από αναχρονισμό και η αστυνομία από βιαιότητα και αυθαιρεσίες. Ήταν εποχές έντονων κοινωνικών συγκρούσεων και πολιτικής αμφισβήτησης. Απέναντι στην συνεχιζόμενη κοινωνική αστάθεια, ο καλύτερος σύμμαχος των κρατούντων ήταν η δημιουργία ενός φαινομενικού αντιπάλου. Ήταν αυτός που θα αφουγκραζόταν και θα «ικανοποι ούσε» την κοινωνική κριτική και αμφισβήτηση, μετατρέποντας την σε ακίνδυνη εικόνα και θέαμα, με δόση καταγγελίας. Είναι ο αντίπαλος στα χαρτιά, όμως στην πραγματικότητα είναι ο σύμμαχος του κατεστημένου. Αναφερόμαστε στη 4η εξουσία της δημοσιογραφίας. Η δημοσιογραφία που αποκαλύπτει σκάνδαλα, ξεμπροστιάζει διεφθαρμένους πολιτικούς, καταγγέλει τους μπάτσους που αυθαιρετούν, δίνει λόγο στον πολίτη να μίλησει για τα καθημερινά προβλήματα του, δικάζει, ερευνά εγκλήματα, ψυχαγωγεί, διασκεδάζει, δίνει συμβουλές καταναλωτικής συμπεριφοράς, διαφημίζει και ξαναδιαφη μίζει, κάνει ανθρωπιστικούς εράνους και πάνω απ΄όλα ενημερώνει. Για να γίνει αυτό η δημοσιογραφία έδωσε τα πειστήρεια της στο λαό. Για να την εμπιστευτούν έπρεπε να πείσει. Από τις πορείες του 90΄ που διαδηλωτές και δημοσιογράφοι πορεύονταν μαζί στα ίδια μπλόκ μέχρι τη φυλάκιση 8 εκδοτών για τη δημοσίευση προκύρηξης της Ε.Ο. 17Ν,η « μαχόμενη» και «ανεξάρτητη» δημοσιογραφία πέτυχε αυτό που ήθελε. Κέρδισε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας ότι είναι δίπλα της κι απέναντι στην εξουσία κι αναρριχήθηκε στην πρώτη θέση. Στην ουσία; Η δημοσιογραφία δεν είναι μετάδοση γεγονότων. Είναι η αναπαράσταση γεγονότων. Είναι ο σχολιασμός, η κρίση, η εκτίμηση και τα συμπεράσματα σ΄ένα φασιστικό μονόλογο. Όσο και να ρωτήσεις την οθόνη δεν θα σου απαντήσει. Όπως σε κάθε παράσταση έτσι και δώ έχουμε σεναριογράφους, σκηνοθέτες, ηθοποιούς και θεατές. Όμως πέρα από τα ιδεολογήματα, τα media αποτέλουν μια ιδιαίτερα κερδοφόρα επιχείρηση. Εκδότες διαχειρίζονται πολιτικά συμφέροντα, όπως και πληροφορίες γι΄αυτό στους διαδρόμους τηλεοπτικών σταθμών κι εφημερίδων βαλίτσες με εκατομμύρια αλλάζουν χέρια όπως οι ιδεολογίες. Με την επέλαση των ιδιωτικών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών τη δεκαετία του 90΄ οι Έλληνες δεν ήταν μόνο οι οικονομικοί πρωτευουσιάνοι των Βαλκανίων αλλά αποκτούσαν και την φινέτσα του ευρωπαϊκού σύγχρονου life-style με τα αντίστοιχα πρότυπα και εικόνες. Ακολούθησε ο μικροαστισμός, ιδανική συνταγή για τον εξελισσόμενο καπιταλισμό. Δοξάστηκε το αγορασμένο σπίτι επί πιστώσει, το σπόρ αμάξι, η πετυχημένη επαγγελματική καριέρα, η γκλάμουρ διασκέδαση, το όνειρο του κάθε μαλάκα νέο-έλληνα μικροαστού. Η τηλεόραση όμως δεν επιβλήθηκε μόνο από την εξουσία. Η σχέση Μedia και τηλευπηκόοων δεν ήταν απλώς σχέση πομπού-δέκτη αλλά κι αντίστροφη. Οι τηλευπήκοοι αποζητούσαν περισσότερη αδρεναλίνη, ίντριγκες, δακρύβρεχτες ιστορίες και τα media έδωσαν reality-show, ηλίθια τηλεπαιχνίδια και χαζές σαπουνόπερες σαν εικονικά συμπληρώματα ζωής. Την ίδια στιγμή τα media μιλούσαν για ξενόφερτη εγκληματικότητα και ο κόσμος κοίταζε επιφυλακτικά τους μετανάστες γύρω του. Τα media διαμορφώνουν καθημερινά τις ζωές μας. Το χρόνο που απομένει από τη δουλειά, το σχολείο, από τις θεσμοποιημένες δραστηριότητες και υποχρεώσεις μας, προσπαθούν να τον διαμορφώσουν κατάλληλα για να είμαστε ελέγξιμοι και φρόνιμοι. Χειραγωγούν τα μυαλά μας καθημερινά για να γεμίζουμε τη ρεζέρβα του πειθαρχημένου χρόνου μας, με αξίες και λειτουργίες που τροφοδοτούν το σύστημα. Δημιουργούν πρότυπα συμπεριφοράς, προβάλλουν ψεύτικες εικόνες, διαμορφώνουν το δόγμα «κοίτα την πάρτη σου και πάτα πάνω στους άλλους για να πετύχεις» και καθορίζουν την οπτική μας για τον κόσμο. Τα media δεν λένε μόνο ψέμματα. Κάνουν κάτι χειρότερο, κατασκευάζουν αλήθειες. Όπως έλεγε και ο υπουργός προπαγάνδας των ναζι, Γκέμπελς «Λέγε, λέγε κάτι θα μείνει». Μας εμφυτεύουν τις κρίσεις τους, αργά και μεθοδικά και λειτουργούν σαν μηχανές παραγωγής φόβου καθώς διαμορφώνουν μονίμως συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Διοικούν τις εντολές του φόβου,«κλειδώσου στο σπίτι, υπάρχει εγκληματικότητα»,«πρόσεχε τι τρώς, υπάρχουν διατροφικά σκάνδαλα»,«πρόσεχε το παιδί σου, υπάρχει η μάστιγα των ναρκωτικών». Οι πληροφορίες τους παρουσιαζονται σαν αλήθειες, ενώ αποσυνδέουν κάθε γεγονός από το κοινωνικό του περιβάλλον, τις αιτίες που συμβάλλουν στην τέλεση του, το περιέχομενο του όπως και το νόημα του και το υποβιβάζουν στο κώδικα των συμβάντων. Έτσι ο λοιμός σε μια αφρικανική χώρα συμβαίνει παράλληλα με την τελευταία επίδειξη μόδας του Versage. Έτσι λοιπόν το απόγευμα της Τρίτης, 17/2 στις 7:15, λίγο πριν το κεντρικό δελτίο ειδήσεων αρχίσει, χτυπήσαμε το τηλεοπτικό σταθμό του Αlter. Πυροβολήσαμε επιλεκτικά τα βαν του καναλιού στις θέσεις του οδηγού και του συνοδηγού. Χτυπώντας το συγκεκριμένο κανάλι στέλνουμε ένα τελεσίγραφο σε όλους τους δημοσιογράφους. Ο καιρός που είσασταν στο «απυροβόλητο» τελείωσε. Δεν αναφερόμαστε στους τεχνικούς του καναλιού. Όχι γιατί τους συμπαθούμε, αλλά αφού είναι τόσο ελεεινοί και τιποτένιοι που για λίγα φράγκα ξεπουλάνε τη συνείδηση τους και γίνονται τα τσιράκια των αρχιρου φιάνων, προτιμάμε να τους χρησιμοποιούμε σαν σάκους του μπόξ σε καμιά πορεία. Δε θα συνέβαινε βέβαια το ίδιο αν αντικρίζαμε κάποιο γνωστό δημοσιογράφο. Να είναι σίγουροι πως μια από τις σφαίρες μας θα έβρισκε το κεφάλι του. Ας το γνωρίζουν πια οι εντολοδόχοι του συστήματος, ότι καμία πρόφαση δεν τους εξασφαλίζει την ασφάλεια τους. Ας μάθουν οι γυμνοσάλιαγκες της μηντιακής δημοσιογραφίας ότι εκτός από τα σάλια που αφήνουν πίσω τους για να κολακεύουν τους καθεστωτικούς προϊσταμένους τους και τα συμφέροντα των χορηγών τους, σύντομα θ΄αφήσουν κι αίμα. Αυτή η ένοπλη επίθεση όπως και η προηγούμενη, τις θεωρούμε κινήσεις ήπιας έντασης, προλογίζοντας αυτό που θα επακολουθήσει. Ήδη το σχέδιο της μόνιμης απειλής αρχίζει ν΄αποδίδει. Μια μέρα μετά την ένοπλη επίθεση μας στο Α.Τ. Κορυδαλλού, ο φρουρός του σπιτιού του αμερικάνου πρέσβη πυροβόλησε τον ένοπλο σεκιουριτά, τραυματίζοντας τον, υπο το φόβο της «τρομοκρατικής» απειλής, δυστυχώς όχι θανάσιμα. Επίσης ένας καθεστωτικος φρουρός των ΜΑΤ αυτοκτονώντας, επιβεβαίωσε τα σενάρια ότι η ζωή ενός μπάτσου κοστίζει όσο και μια σφαίρα. Κύριοι δημοσιογράφοι, αυτή τη φορά ήρθαμε σην πόρτα σας, την επόμενη φορά όμως θα μας βρείτε στα σπίτια σας. Υ.Γ1: Όσον αφορά τον τεχνικό που συναντήσαμε την ώρα που κατευθυνόμασταν στο μέρος της επίθεσης πρέπει να καταλάβει αύτος όσο και άτομα που στο μέλλον θα παρεμβάλλονται σε κάποια επίθεση μας χωρίς να είναι στόχοι μας πως όταν κάποιος με όπλο στο χέρι τους λέει να φύγουν το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να απομακρύνονται αμέσως και να μην «παίζουν» τον αυτόπτη μάρτυρα που κοιτάει, γιατι αυτό ίσως να αποβεί προβληματικό για τους ίδιους κάποια άλλη φορά. Υ.Γ2: Πριν λίγες μέρες ο Βασίλης Τζωρτάτος αντί να ντρέπεται που συνεργάζεται με την αστυνομία αποσκοπώντας σε ευνοικότερη μεταχείρηση έδωσε συνέντεξη στην Ελευθεροτυπία μιλώντας για πράκτορες και ΚΥΠατζίδες που διαβρώνουν τις ένοπλες οργανώσεις. Είναι γνωστό το πόσο αχρείος ήταν αλλά η υπομονή έχει και τα όρια της. Η επιλογή του μέρους που αφέθηκε η προκύρηξη έχει να κάνει με την υπόθεση του Σοριν Ματέι. Η πρώτη υπόθεση τηλεδιαχείρισης από τα media με τελική έκβαση τον θάνατο μιας κοπέλας και την δολοφονία του Ματέι στο νοσοκομείο από τους μπάτσους. ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ

ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ - Προκύρηξη

"ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΟΠΛΙΖΟΝΤΑΙ πεθαίνουν. Όσοι δεν πεθαίνουν είναι θαμμένοι ζωντανοί στις φυλακές, στα αναμορφωτήρια, στα πέτρινα φέρετρα των νέων στεγαστικών προγραμμάτων, στα ασφυκτικά σχολεία, στις κατακαίνουργιες κουζίνες και κρεβατομαρες, τις γεμάτες χαριτωμένα έπιπλα αγορασμένα επι πιστώσει.”(RΑFΦράξια Κόκκινος Στρατός) Μετά τις πρόσφατες επισκέψεις του υφυπουργού δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκη και του προέδρου του Πασόκ Γίωργου Παπανδρέου σε αστυνομικά τμηματα για την τόνωση του ηθικού της αστυνομίας, αποφασίσαμε και εμείς για τον ίδιο λόγο, τα ξημερώματα της Τρίτης να επισκεφτούμε αιφνιδιαστικά ένα καθόλου τυχαίο Α.Τ., αυτό του Κορυδαλλόυ που απέχει 500 μέτρα απο τα κολαστήρια των φυλακών και να χτυπήσουμε τους τυχαίους μπάτσους που βρίσκονταν εκεί. Στόχος μας ήταν να τους εκτελέσουμε. Γνωρίζαμε οτι στην γωνία του τμήματος βρισκόνταν ο ειδικός φρουρός και συχνά αλλοι δυο-τρεις συνάδελφοι του. Στην επίθεση μας χρησιμοποιήσαμε ένα υποπολυβόλο τύπου scorpion 7.65 mm, ένα πιστόλι των 9 mm καθώς και μια αμυντική χειροβομβίδα που δεν εξεράγη όταν την ρίξαμε καταπάνω τους. Τυχεροί αυτοί, άτυχοι εμείς, την επόμενη φορά δεν θα έχουν την τύχη με το μέρος τους. Οι σφαίρες μας ξεκαθαρίζουν την κατάσταση.”Το οργανωμένο αντάρτικο πόλης είναι ο μόνος δρόμος των επαναστατικών δυνάμεων για την Ανατροπή.”Μια πράξη ξεκάθαρη, που δεν χρειάζεται πολλά λόγια. Πίστευε κανείς πως θα μιλάγαμε για αγώνα, χωρίς ταυτόχρονα να οπλιστούμε και να είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τα πάντα γι΄αυτόν; Μήπως τα γαμημένα γουρούνια της αστυνομίας που σκοτώνουν ανενόχλητα, πίστευαν πως θα τους επιτρέπαμε να μας σφάζουν παθητικά σαν τα πρόβατα; Στην πρώτη μας ενέργεια, ως ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ, στοχοποιήσαμε την αστυνομία. Τώρα είναι οι δικοί μας μαχόμενοι σχηματισμοί ενάντια στο μισθοφορικό στρατό του καθεστώτος. Απο δώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μία σφαίρα, ενώ τα σώματα τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής. Καμία θλίψη δεν αξίζει για τα φέρετρα που θ΄αρχίζουν να παρελαύνουν. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε ηλικία, έχουν απλώς το βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό. Γι΄αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση. Σε αυτούς που ήδη αναρωτιούνται, γιατί επιλέξαμε κάποιους τυχαίους μπάτσους κι όχι ένα υψηλόβαθμο στέλεχος, έναν μεγαλοδημοσιογράφο, ένα κρατικό λειτουργό ή έστω ένα καπιταλιστή, τους απαντάμε ότι θα ΄ρθει κι η σειρά τους Επιπλέον, μέσα απ΄την ενέργεια μας αυτή, ξεκινάμε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, χρησιμοποιώντας την τακτική της μόνιμης απειλής. Οι σφαίρες εναντίων ανώνυμων αστυνομικών μεταφέρουν ένα τελεσίγραφο σε όλες τις βαθμίδες των σωμάτων ασφαλείας. Τώρα ο κάθε απρόσωπος μπάτσος πρέπει να γνωρίζει πως ίσως να είναι ο επόμενος στόχος της ΣΕΧΤΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ. Ίσως αυτή τη στιγμή που διαβάζει αυτές τις γραμμές η κάνη ενός όπλου να΄ ναι στραμμένη πάνω του. Αυτά είναι τα “τυχερά” της δουλείας τους.” Όταν έχεις ένα πιστόλι στη ζώνη σου πρέπει να γνωρίζεις τους κινδύνους. Όμως οι μπάτσοι θέλουν να παίρνουν το μισθό τους χωρίς να πληρώνουν τις συνέπειες.”Αρχίστε να υποβάλλετε παραιτήσεις γιατί αλλιώς θα ξεκινήσετε να μετράτε τάφους. Ίσως κάποιοι να σοκάρονται απ΄την κυνικότητα μας και να μιλάνε για “έλλειψη πολιτικού και ιδεολογικού υπόβαθρου.”Εμείς όμως δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να δικαιολογήσουμε η ακόμα και να επεξηγήσουμε τη δράση μας. Δεν κάνουμε πολιτική, κάνουμε αντάρτικο. Τόσες δεκαετίες τα πολιτικά κόμματα, η δικαστική και εκτελεστική εξουσία απέδειξαν τα συμφέροντα του κατεστημένου που εξυπηρετούν. Η εποχή των αναλύσεων έχει πλέον λήξει... Ήδη γνωρίζουμε πως μερικές δεκάδες μαχητές, γυναίκες και άντρες, προειτοιμάζονται να περάσουν στη πρώτη γραμμή της ένοπλης αντεπίθεσης. Τους καλωσορίζουμε. Υ.Γ: Συμφωνούμε με τους αγωνιστές του επαναστατικού αγώνα για την επιλογή τους να στοχοποιήσουν κι αυτοί την αστυνομία. Διαφωνούμε όμως στην επιλογή των τοποθεσιών που διάλεξαν για να αναμετρήθουν με τα γουρούνια. Βασική αρχή του αντάρτικου πόλης είναι πως δεν χτυπάμε απ΄τα εδάφη, που αναπτύσσονται οι πολύμορφες διαδικασίες του αγώνα, μετατρέποντας τα σε ευάλωτες ζώνες καταστολής. Αντίθετα, προσβάλλουμε το άβατο του εχθρού. Έτσι συσπειρώνουμε τις δικές μας δυνάμεις και αποφεύγονται καταστάσεις αστυνομικής κατοχής. Ο δεύτερος γύρος του αντάρτικου πόλης ξεκίνησε... Εκατό λουλούδια άνθισαν, είναι οι εκατό επαναστατικές οργανώσεις."

Chronicles of Lunacy: Week 2

Do you still think it is a sanne world? So let's see waht wss in the global news today.
1. Israelis hit twice a UN mission.
2. A boat with humanitarina mission was hit as well.
3. In Zimbabwe approximately 2000 die from cholera...still counting
4. The global financial system has collapsed and still the same people can not see we need a new one... same old practicies.same old misery
5. Thousand of young girls are traded as tools for sex and labor every minute.
6. Free the Slaves estimates that the number of people in slavery today is at least 27 million. the highest number ever recorded officially...the num,ber is growing every day.

We still have done nothing. enough is not enough yet. Ok. You are next...

The very beginning

“Humans who get disappointed, lower the bar and their expectations, both at the same time. When humans lower the bar; when humans lower their expectations; when humans no longer seek for QUALITY what happens? Then these same ‘humans’, abandon their values. When you abandon your values you can not be called ‘human’ any more. When you watch the beast and you are not scared any more, beware! You have become the bast yourself.”

And the new, modern (you name it!) times were born. Madness was (twins I suppose)born at the same time. You have to be very naive, selfish, inconsiderate, and vile in order not to care about people around you.